Brief aan de Vereniging: Mei Li Vos

i 4 november 2018 door

Essays, zo heeft de Franse schrijver Jean Paul eens opgemerkt, zijn eigenlijk dikkere brieven aan vrienden. Indachtig die gedachte een brief aan de vereniging. Terugschrijven? Neem contact op met de redactie.

Lieve verenigde mensen,

Er is niets zo moeilijk voor een vereniging als een vereniging zijn. Je begint zo goedgemutst met z’n allen, verenigd achter een ideaal, maar na een paar algemene ledenvergaderingen blijken er toch verschillende betekenissen aan dat ideaal te worden gegeven. Voor je er erg in hebt, heb je de eerste scheuring. De protestantse kerk weet er alles van, haar geschiedenis is er een van vermenigvuldiging door delen.

De PvdA is ondanks vele mogelijkheden tot scheuring nog steeds een vereniging. Ik denk ook dat we de 75 jaar gaan halen, in 2021. De vraag is alleen hoe groot we dan nog zullen zijn. En misschien nog wel belangrijker, of we met onze rode broeders en zusters op links ooit groter worden dan rechts. Zoals we nu met elkaar omgaan heb ik daar een hard hoofd in. Zo ongeveer alle verenigingen op links zijn drukker bezig elkaar te bestrijden dan een aansprekend links verhaal te vertellen. Terwijl rechts nog een borrel neemt en het er niet meer over heeft, dat meningsverschilletje, over, ja eh, waar hadden we het ook al weer over?

Een dwarsstraatje. Deze zomer bracht het gezelschap Vrij Links een manifest uit. De schrijvers vinden dat een vrij en onbelemmerd debat cruciaal is voor onze samenleving en dat links zich daar meer voor moet inzetten. Prima, zou je zeggen, vindt niet iedereen een vrij en onbelemmerd debat van grote waarde? Maar dat was niet het punt. De opstellers vinden dat links te veel de oren laat hangen naar conservatieve gelovigen, vaak te vinden in islamitische kringen. Wie precies binnen welke linkse partij de oren laten hangen naar conservatieve gelovigen werd niet geheel duidelijk. De aantijging joeg vervolgens veel linkse mensen op de kast, ook omdat ze regressief links werden genoemd. Over en weer beschuldigden mensen elkaar van verkapte moslimhaat of vergoelijking van achterlijke praktijken. Wat vervolgens de Vrij Links initiatiefnemers deed verzuchten dat links blijkbaar nog steeds geen vrij en onbelemmerd debat wil. Rechts stond schaterlachend terzijde omdat links onderling aan het vechten was over wie het meest voor vrijheid was.

Andere dwarsstraat, of misschien wel meer een hoofdweg in de linkse stammenstrijd; de arbeidsmarkt en de verzorgingsstaat. Verschillende bloedgroepen binnen de vakbeweging en de linkse partijen kunnen het maar niet eens worden over hoe de arbeidsmarkt en verzorgingsstaat bestand blijven tegen alle druk van buitenaf. Ondertussen ontstaan er steeds meer constructies waardoor het betalen van sociale premies wordt vermeden en hebben steeds minder mensen toegang tot de sociale zekerheid. De arbeidsmarkt flexibiliseert door, de pensioenpotten lopen leeg, de rechten en uitkeringen worden versoberd omdat het links niet lukt om tot een gezamenlijk voorstel te komen voor het geknabbel aan de verzorgingsstaat. Zodra iemand iets oppert over de neveneffecten van het ontslagrecht of het pensioenstelsel wordt diegene neergesabeld als een verderfelijke neoliberaal. Ikzelf heb vroeger lustig meegedaan met het hakken op de oude bonden, erken ik in deemoed. Rechts gaat ondertussen rustig door met het ontmantelen van de instituties van de verzorgingsstaat.

Nog een zijstraat dan. Het kinderpardon. Soms lukt het om kinderen een verblijfsvergunning te laten krijgen door de publiciteit te zoeken. Dat is niet altijd even prettig voor de kinderen in kwestie, maar als het helpt dan moet het maar. Hoe vervolgens de linkse oppositie de broeders en zusters van de linkse partijen die deelnemen aan de coalitie behandelt, daar lusten de honden geen brood van. Vaak wordt door een motie iedereen gedwongen kleur te bekennen. De politici in de coalitie moeten dan met pijn in het hart tegen een behartenswaardige motie stemmen, omdat dat nu eenmaal de afspraak was met de coalitiepartner. Alles voor het goede doel, zou je zeggen, maar is het nu nodig om karaktermoord op je linkse vrienden te plegen terwijl je precies weet in welke spagaat zij zich bevinden? Doordat het verenigd links niet lukt om een betere regeling af te dwingen voor deze kinderen is elk individueel geval een lijdensweg. Rechts wrijft zich in de handen omdat het debat weer niet over hen ging, over de hardvochtigheid van het willens en wetens uitzetten van gewortelde kinderen, maar over de vermeende hypocrisie van links.

Stel dat we zouden ophouden elkaar de maat te nemen. Stel dat we verenigd zouden zijn in de strijd tegen het rechts dat de verzorgingsstaat wil afbreken, vluchtelingen niet wil opvangen en liefst alle moslims over een kam scheert. Stel dat het ons zou lukken om niet elkaar de maat te nemen op het linkse gehalte, maar dat we al onze energie stoppen in een alternatief wenkend perspectief op links?

Stel dat alle lieve linkse mensen tot tien tellen voor ze schampere opmerkingen maken over elkaar, of eerst even slikken voor ze zeggen dat alleen hun versie van links de enige ware weg naar de heilstaat is? Ik prevel dit uiteraard ook tegen mezelf. De eerste steen kan ik niet werpen, zondaar dat ik ben.

Ik weet het. Dit lijkt onmogelijk. Links dat niet bezig is elkaar te onderzoeken op zuiverheid. Maar het is wel mogelijk. Het is rechts al sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw gelukt om niet elkaar in alle onderlinge verschillen af te branden, maar eendrachtig een verhaal tegen links te hebben, samengevat met de beschuldiging ‘hypocriet’.

Misschien moeten we eerst nog dieper wegzakken in zetelaantallen. Helemaal geen arbeidersvuist meer kunnen maken om de lonen omhoog te krijgen. Misschien moeten we eerst nog meer afsplitsen in kleine, zuivere eenheden. Misschien vindt ooit een verlichte geest het meest zuivere linkse leerstuk waarin mens, milieu, buitenland en dier voor de volle honderd procent tot hun recht komen. Ik vrees dat het er altijd te veel zullen zijn, die zuiver linkse leerstukken.

Toch blijf ik hopen op en geloven in vereende linkse krachten. Ik heb hoop, geloof en liefde. Maar de grootste daarvan is liefde. Voor het linkse ideaal. En daarmee ook voor elkaar. Want de liefde voor het linkse ideaal hebben we allemaal.

Mei Li Vos

Lilianne Ploumen: iedereen moet zeker zijn van goede zorg

i 4 oktober 2018 door en

In de vorige kabinetsperiode riep PvdA-staatssecretaris Martin van Rijn van Volksgezondheid veel weerstand op met de bezuinigingsmaatregelen van het kabinet Rutte II. Nu de PvdA in de oppositie zit en woordvoerder Gezondheidszorg Sharon Dijksma wethouder is geworden in Amsterdam, is Lilianne Ploumen naast haar woordvoerderschap voor Buitenlandse Zaken ook woordvoerder Gezondheidszorg. Wat is haar visie op de Gezondheidszorg?

Een enorme zorgsector (omzet 95 miljard) vraagt om doordenking van hoofd- en bijzaken. Heeft u als woordvoerder ideeën waar u vooral op in gaat zetten? Waar de sociaaldemocratie het verschil kan maken?
De zorgsector is heel groot. Dat is ook niet voor niets, want onze gezondheid en die van de mensen om ons heen is het belangrijkste wat we hebben. Juist daarom hebben we als PvdA ook twee woordvoerders in de Tweede Kamer die zich bezighouden met dit onderwerp. Mijn collega John Kerstens houdt zich bezig met de langdurige zorg en het arbeidsmarktbeleid. Ik ben woordvoerder op het gebied van de curatieve zorg, medisch ethische onderwerpen en preventie. Daarbinnen heb ik drie speerpunten: ik vind het ongelofelijk dat je gezondheid in Nederland voor een groot deel nog steeds bepaald wordt door waar je geboren bent en welke opleiding je hebt gehad. Mensen in achterstandswijken of mensen die niet gestudeerd hebben leven gemiddeld jaren korter en in slechtere gezondheid dan andere mensen. Dat moet echt veranderen. Bijvoorbeeld door extra geld voor huisartsenpraktijken in moeilijke wijken, zodat daar net wat extra tijd uitgetrokken kan worden voor patiënten. En door ervoor te zorgen dat geld voor preventie ook echt bij de juiste mensen terecht komt.

Farmaceuten schuwen geen enkele methode om hun winsten maar zo hoog mogelijk te maken. Dat gaat zelfs over de ruggen van doodzieke patiënten, door te dreigen medicijnen niet meer beschikbaar te stellen als niet de hoofdprijs wordt betaald. Die macht moeten we doorbreken. Want geneesmiddelen moeten altijd beschikbaar zijn voor de mensen die ze nodig hebben. En tegen een eerlijke prijs. De PvdA heeft hier samen met GroenLinks en SP een initiatiefnota over ingediend met tal van maatregelen die genomen moeten worden. Hoog tijd dat het kabinet daar mee aan de slag gaat.

Dag in dag uit zijn talloze huisartsen, huisartsassistentes, (wijk)verpleegkundigen en andere zorgverleners bezig om mensen te helpen. Zij verdienen onze waardering. Maar dat niet alleen, zij moeten ook het vertrouwen krijgen dat zij hun werk goed doen. Dat betekent dus minder administratie en meer ruimte om de eigen tijd in te delen, en dus de mogelijkheid om voor sommige patiënten wat extra tijd te nemen als dat nodig is.

De PvdA vindt dat zorgverzekeraars het publiek belang voorop moeten stellen. Doen ze dat in voldoende mate? Welke ruimte voor verbetering ziet u?
Zorgverzekeraars stellen nog niet altijd het publieke belang voorop. Nog te vaak worden er pogingen gedaan om vooral de eigen belangen te dienen in plaats van het publieke belang. Dat zie je bijvoorbeeld in het aanbieden van die honderden verschillende zorgpolissen. Maar ook in het feit dat zorgverzekeraars graag hun winsten zouden willen uitkeren. Daar wil ik, samen met CDA en SP, dan ook een einde aan maken. We hebben daarover een wetsvoorstel ingediend.

Wat denkt u van de bonte kermis van polissen die door zorgverzekeraars worden aangeboden?
Door al die verschillende soorten polissen die zorgverzekeraars aanbieden is het bijna onmogelijk om de beste zorgverzekering voor jezelf te kiezen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ieder jaar steeds minder mensen overstappen, terwijl je daarmee wel een hoop geld kunt besparen. Ik wil dan ook dat het kapmes door de polisjungle gaat. Allereerst wil ik daarom een verbod op kloonpolissen, dat zijn verschillende polissen bij één zorgverzekeraar die nauwelijks verschillen maar wel voor verschillende prijzen worden aangeboden. Vergelijken en kiezen wordt dan een stuk eenvoudiger en je weet zeker dat je nooit teveel betaalt voor je zorgverzekering.

Wat vindt u ervan dat zorgverzekeraars spoedeisende-hulpafdelingen sluiten omdat het er teveel zouden zijn en zij de vrije artsenkeuze willen inperken?
De PvdA maakt zich zorgen over het sluiten van veel spoedeisende hulpposten. Zorg moet namelijk altijd beschikbaar zijn in de buurt en dat geldt natuurlijk helemaal voor de spoedeisende hulp. Ik denk niet dat daarmee de vrije artsenkeuze in het geding is, want als je naar de spoedeisende hulp gaat dan wil je meestal niet kiezen maar gewoon zo snel mogelijk de zorg krijgen die je op dat moment nodig hebt. Op de plekken waar dat in de knel dreigt te komen, trekken we dan ook direct aan de bel.

Het Amsterdamse UMC maakt reclame op trams. Wat vindt u ervan dat budget van ziekenhuizen gebruikt wordt voor reclamedoeleinden?
Ik ben geen fan van reclames van ziekenhuizen. Wat mij betreft moeten ziekenhuizen namelijk niet concurreren, maar zouden ze vooral samen moeten werken. En moet geld zoveel mogelijk naar zorg gaan en niet naar advertenties.

Als minister heeft u in januari 2017 het fonds SheDecides opgezet. Is dat ook van belang voor Nederland zelf?
Absoluut. We zien namelijk dat de verworvenheden die we met elkaar hebben bevochten ook bij ons in Nederland onder druk staan. Het recht om als vrouw over je eigen lichaam te beslissen is helemaal niet vanzelfsprekend. Dat zie je aan het besluit van de Amerikaanse president Trump om de financiering van veilige abortus, goede kraamzorg en seksuele voorlichting stop te zetten. Daar is SheDecides voor opgericht. Maar ook in Nederland kan het zomaar de verkeerde kant op gaan. Zo hebben D66, VVD, CDA en ChristenUnie besloten de abortuspil niet via de huisarts beschikbaar te willen stellen. Terwijl daarmee juist – naast de abortuskliniek – vrouwen de mogelijkheid krijgen voor betere zorg wanneer zij de moeilijke beslissing hebben genomen om hun zwangerschap af te breken. SheDecides gaat ook daarover. En daarom ben ik, samen met Corinne Ellemeet van GroenLinks, ook bezig met een wetsvoorstel om toch die abortuspil via de huisarts beschikbaar te stellen.

Heeft u affiniteit met de zorgsector omdat u er privé mee te maken had/heeft?
Net als bijna iedereen heb ik op verschillende momenten in mijn leven gezien hoe belangrijk goede zorg is. Want als je zelf ziek wordt, of iemand in je naaste omgeving, dan is in één klap al het andere onbelangrijk. Je hele bestaan wankelt. Dan moet je er zeker van zijn dat je snel de juiste zorg krijgt. Dat medicijnen gewoon beschikbaar zijn. En dat zorgverleners kunnen doen wat nodig is. In Nederland hebben we die goede zorg ook bijna altijd. De technologie raast verder en daardoor kunnen we steeds meer. Onze kinderen en kleinkinderen worden met gemak ouder dan honderd, als we de voorspellingen mogen geloven. Maar soms gaat het ook niet goed. En als Tweede Kamerlid wil ik die dingen onder de aandacht brengen en voorstellen doen waarmee de zorg in Nederland nog beter kan worden.

Dit interview is tot stand gekomen via e-mail.

 

Naar een Europa van mensen

i 3 oktober 2018 door

Europa zat in de zaal tijdens het congres van de Internationale Liga van Religieus Socialisten dat de Banning Vereniging op 27, 28 en 29 september organiseerde in Utrecht. Met sociaaldemocraten uit Zweden, Finland, Noorwegen, Duitsland, Spanje en Nederland bespraken we de toekomst van de Europese politiek. Het ging over sociaaldemocratie, over migratie, over klimaat, over waarden en over de vraag waarom we het toch zo ingewikkeld vinden om over een sociaal Europa te praten. Is het omdat voor een sociaal Europa, een Europa dat werknemers beschermt en sociale zekerheid versterkt eigenlijk een sterker Europa nodig is?

Meer Europa, een sterker Europa met meer macht, heeft geen goede pers. Toch is dat wat we nodig hebben. Een Europa dat werkt voor mensen, dat bescherming en zekerheid biedt in een steeds ingewikkelder wereld. Een Europa dat niet alleen sociale rechten opschrijft in een handvest, maar deze ook daadwerkelijk afdwingt. En het kan, zo leerden Frank Vandenbroucke, Klara Boonstra en Paul Tang ons. Een Europa dat meer is dan een vast lijstje van waarden die iedereen moet delen. Een Europa waar ruimte is voor verscheidenheid, waar diversiteit, vrijheid en verbondenheid een nieuwe alliantie aangaan. Een Europa waar we werken aan een nieuw verhaal over grenzen. Over wie hier kan zijn en wie niet. Waar openheid en medemenselijkheid net zo goed onderdeel van het debat kunnen zijn als de gedachte dat alle grenzen dicht moeten. Want waarom worden stemmen die de grenzen willen sluiten en muren willen bouwen beschouwd als legitiem onderdeel van het debat, terwijl zij die pleiten voor een nieuw, menswaardig en open systeem worden weggelachen? Een Europa bovendien dat zorgt voor een leefbare planeet, nu en in de toekomst.

Dat Europa staan we voor, in Nederland en elders. De internationaal religieus-socialistische beweging pleit voor een nieuw verhaal over Europa. Over samenwerking en vergroening, over solidariteit en inclusie, over openheid naar de wereld. Over een Europa van en voor mensen. Over dat Europa ging de verklaring die de ILRS aan het einde van het congres vaststelde. Over dat Europa praten we de komende maanden, richting de verkiezingen voor het Europees Parlement in mei 2019, graag met u door.

Fotografie: Paul te Stroete

Banning leergang 2018: is dit de politiek die we willen?

i 2 juli 2018 door

Politiek gaat over de vraag wie wat krijgt, waarom en hoe. Althans, zo definieerde de befaamde politicoloog Harold Lasswell politiek in een boektitel uit 1936. Maar wie vandaag de dag naar de politiek in Nederland kijkt vraagt zich wel eens af waar politiek tegenwoordig eigenlijk precies over gaat. We zijn een dolend land geworden, schreef Bram Peper in 2003. Nu, vijftien jaar later, lijkt die uitspraak nog weinig aan actualiteitswaarde te hebben ingeboet. In de Banning leergang 2018 gaan we gezamenlijk op zoek naar de stand van zaken in de Nederlandse politiek. En stellen we de vraag of dit nu de politiek is die we willen en denken we na over alternatieven.

Dat doen we samen met interessante sprekers in vier avonden in oktober en november. De avonden hebben plaats in het centrum van Utrecht, op loopafstand van het centraal station. We beginnen om 18.00u met een eenvoudige broodmaaltijd. De avonden duren tot (ongeveer) 21.00u. Aanmelden kan via deze link. Deelname aan de leergang kost 75 euro (25 euro voor studenten en minima). De leergang is erkend als officieel onderdeel van het scholingsaanbod van de Partij van de Arbeid, maar staat open voor iedereen. Ter voorbereiding op de avonden worden steeds een of twee teksten toegezonden.

Programma

Woensdag 10 oktober: hoe staan we ervoor? Een historisch perspectief op politiek in Nederland
Spreker: prof. Remieg Aerts, biograaf van Thorbecke en auteur van onder meer Het aanzien van de politiek. Geschiedenis van een functionele fictie.

In de openingsbijeenkomst van de Banning Leergang 2018 bezien we de stand van de Nederlandse politiek in historisch perspectief. Want klagen over de stand van de politiek, zo heeft Aerts in zijn boek Het aanzien van de politiek laten zien, is van alle tijden. Dus waar hebben we het over? Op die vraag zoeken we een antwoord.

Woensdag 7 november: de vlam in de pan? Over nieuws, discussie, hype en waarheid
Spreker: Mohammed Ajouaou, islamoloog en auteur van Wie is moslim? Geloof en secularisatie onder westerse moslims.

De tweede bijeenkomst staat in het teken van de politieke hype en de omgang met waarheid in het hedendaagse politieke debat. We kiezen een voorbeeld: recente rapporten over het geloofsleven van Nederlandse moslims. Een paar citaten waren voldoende voor een relletje. Maar wat is nu echt de stand van zaken? En hoe en waarom ontstaat zo’n hype eigenlijk?

Woensdag 14 november: partij of beweging? De rol, functie en toekomst van de politieke partij.
Spreker: Sarah de Lange, politicologe, Den Uyl-hoogleraar aan de UvA en lid van de Raad voor het Openbaar Bestuur.

De derde bijeenkomst gaat over de politieke partij. Dat was ooit de vaste schakel tussen straat en staat, tussen inwoner en politiek. Nu echter lijken partijen die rol steeds moeizamer te kunnen vervullen, wat zijn het eigenlijk nog meer dan veredelde kiesverenigingen? Ondertussen is het zoeken naar nieuwe vormen, wie wil er geen beweging worden? Is dat een oplossing, beleven we het einde van de politieke partij en hoe erg zou dat zijn?

Maandag 19 november: romantiek en realisme in de de politiek. Interview met Diederik Samsom
Gast: Diederik Samsom, voormalig leider Partij van de Arbeid
NB: deze avond is eveneens toegankelijk voor belangstellenden, meer informatie is hier te vinden. Locatie: Zaalverhuur7, Boothstraat 7, Utrecht. Aanvang: 19.30.

De laatste bijeenkomst gaat over de politieke praktijk, in de vorm van een gesprek met de man die de afgelopen jaren als geen ander heeft geprobeerd de Nederlandse politiek te veranderen. Ergernis met de politiek van ‘de nulties’ bracht hem tot het leiderschap van de PvdA. Met zijn eerlijke verhaal won hij de verkiezingen van 2012, maar het hierop gevormde kabinet bleek weinig populair en kort voor de desastreuze verkiezingen van 2017 kozen de leden van de PvdA een andere leider. Hoe kijkt hij terug op de Nederlandse politiek, is hij optimistisch over de toekomst? En hoe is een verdeelde politiek waarin identiteit soms belangrijker lijkt dan ideeën in staat de grote vraagstukken van onze tijd aan te pakken?

Aanmelden voor de Banning Leergang kan via deze link. Wacht niet te lang, want vol is echt vol. Deelname kost 75 euro (25 euro voor minima en studenten). Dat is inclusief broodmaaltijd aan het begin van de vier bijeenkomsten. Locatie: Café Seven, Mariaplaats 7, Utrecht. Vragen? Neem contact op met Maarten van den Bos via info@banningvereniging.nl.

Naar een sociaal Europa. Avond met Frank Vandenbroucke, Paul Tang en Klara Boonstra

i 5 juni 2018 door

Op donderdagavond 27 september organiseren de Banning Vereniging, de Internationale Liga van Religieus Socialisten en het Netwerk PvdA en Levensovertuiging een Engelstalige publieksbijeenkomst over een sociaal Europa na de economische crisis als opening van het internationale ILRS congres dit jaar in Utrecht. Met bijdragen van Frank Vandenbroucke, Paul Tang en Klara Boonstra. Inloop vanaf 19.00u, locatie: Zaalverhuur7, Boothstraat 7, Utrecht. Aanmelden kan via deze link.

Europa heeft geen al te beste papieren. Althans, zo lijkt het. Uit onderzoek blijkt dat veel Nederlanders betrekkelijk positief zijn over Europa, maar die mensen zitten blijkbaar niet in de politiek. Want onverdeeld enthousiasme lijkt alles wat we zo graag samenvatten in het begrip Europa al lang niet meer op te roepen.

Dat lijkt noch geheel terecht, noch geheel onterecht. Weinigen lijken echt zonder Europa te willen, voor een uittreden van Nederland uit de Europese unie is geen draagvlak en de Britten lijken vooral spijt te hebben van hun keuze. Maar tegelijkertijd dringt de vraag zich op wat we eigenlijk voor profijt hebben van Europa. In hoeverre is Europa in staat om ons de zekerheid te bieden die we nodig hebben in een wereld die met de dag ingewikkelder lijkt te worden? En kan en mag Europa meer zijn dan een samenwerking van landen waar we min of meer profijt van hebben? En is Europa in staat de grote vragen van deze tijd – ongelijkheid, migratie, klimaatverandering – het hoofd te bieden zonder de waarden waarop zij ooit gegrondvest werd uit het oog te verliezen?

Het zijn vragen die centraal staan tijdens het congres van de Internationale Liga van Europees Socialisten dat van donderdag 27 tot en met zaterdag 29 september 2018 plaatsvind in Utrecht. Dit congres openen we met een publieksbijeenkomst waarin we de mogelijkheden willen verkennen van een sociaal Europa na de economische crisis. In hoeverre is Europa in staat haar inwoners bescherming en bestaanszekerheid te bieden in een globaliserende wereld? Wat is er nodig om verder te bouwen aan een eerlijke Europese arbeidsmarkt? En hoe zetten we de macht van Europa in om af te dwingen dat niet allen burgers en kleine bedrijven maar ook multinationals gewoon belasting betalen?

De avond wordt geopend met een lezing van Frank Vandenbroucke. Vandenbroucke is na een lange loopbaan in de Belgische politiek als onder meer Minister van Onderwijs en vice-premier nu hoogleraar aan de universiteiten van Amsterdam en Antwerpen. Paul Tang, delegatieleider voor de PvdA in het Europees parlement, en Klara Boonstra, hoogleraar internationaal arbeidsrecht en directeur van de Wiardi Beckman Stichting, zullen op zijn lezing reageren. Vervolgens is er ruimte voor onderling gesprek en kan er onder het genot van een drankje nagepraat worden met partijgenoten uit heel Europa. De voertaal van de bijeenkomst is Engels. Toegang is gratis, maar aanmelden is gewenst want vol is echt vol.